بر سرِ بسترِ بی خوابی من

قصه روز مخوان

که به جانِ خورشید

از فکرِ

قصه مبهم و تکراری تو

می سوزم.
 

دیگر ای ساقی عصیانگرِ می

می در این ساغرِ مخمور مریز.

شوکرانِ شبِ تار

دیرگاهیست

که در ساغرِ ا ند یشهِ من مهمان است.

سا غرم را بشکن

که به روحِ مستی

فکرِ میخانهِ ویرانهِ روز

مثل طوفان بلا

ساقه نوگلِ نورستهِ عصیانِ مرا می شکند.
 

دیگر ای قاصدِ خوشبوی بهار

بر در قصرِ زمستانزدهِ رؤیاها

مشت مکوب.

خوابِ شیرینِ مرا

مرده شوی حسرت

کشت و در زیرِ هزاران کابوس

به دلِ وحشتِ جاوید سپرد.

راه خود گیر و برو

 که به عطرِ دلِ خونینِ گلِ سرخ قسم

تن این مرده ناکام

از اندیشهً پیغامِ بهار

در ته قبرِ زمستانزده اش می لرزد.
 

دیگر ای نغمه سرایانِ سپهر

در حریمِ سیهِ   تندرِ وحشی سکوت  ،نغمه خوانی مکنید.
 

پشتِ دیوارِ جنون-

دخمه تیرهِ عقل

گوشها کر شده است.

در دل شعله تنبور  ،بسوزانید عود.

تار را پاره کنید.

که به قانونِ دفِ خسته قسم

بوسه چنگِ شما

بر لبِ زخمه تار

زخم بر پیکرِ فرسوده من خواهد زد.
 

دیگر ای کوهِ بلند و مغرور

با عقابِ نگهت

طرحِ تندیسِ پر از یأسِ مرا

تا سر قله امید مبر.

پیکرِ سنگی افسانه من

دیر گاهیست که بر سوزانِ کویر -

مادرِ تشنه ناکامیها -

زنجیر است.

و شما

هرزه درانِ فاسق

راویانِ شبِ تار

ساقیانِ شوکر

مرده شویانِ کفن دزدِ زمستانِ سیاه

دخمه بانانِ سیه دخمه عقل

کو توالانِ تباهی و سیاهی و بلا

بشتابید که مردی دیگر

در سیه دخمه ی دل

میمیرد

           طالع بینی

زن فروردینی

گفتی : سالهای سرسبزی ِ صنوبر را،
فدای فصل ِ سرد ِ فاصله مان نکن!
من سکوت کردم!
گفتی : یک پلک نزده،
پرنده ی پندارم
از بام ِ خیال تو خواهد پرید!
من سکوت کردم!
گفتی : هیچ ستاره ای،
دستاویز ِ تو در این سقوط ِ بی سرانجامم
نخواهد شد!
من سکوت کردم!
گفتی: دوری ِ دستها و همکناری ِ دلها،
تنها راه ِ رها شدن است!
من سکوت کردم!
گفتی : قول می دهم هر از گاهی،
چراغ ِ یاد ِ تو را در کوچه ی بی چنار و چلچله
روشن کنم!
من سکوت کردم!
سکوت کردم ، اما
دیگر نگو که هق هق ِ ناغافلم را
از آنسوی صراحت ِ سیم و ستاره نشنیدی!●
 

یادم نرفته است!
گفتی : از هراس ِ باز نگشتن،
پشتِ سرم خکاب نکن!
گفتی : پیش از غروب ِ بادبادکها برخواهم گشت!
گفتی: طلسم ِ تنهای ِ تو را،
با وِردی از اُراد ِ آسمان خواهم شکست!
ولی باز نگشتی
و ابر ِ بی باران این بغضهای پیاپی با من ماند!
تکرار ِ تلخ ِ ترانه ها با من ماند!
بی مرزی ِ این همه انتظار با من ماند!
بی تو،
من ماندم و الهه ی شعری که می گویند
شعر تمام شعران را انشاء می کند!
هر شب می اید
چشمان ِ منتظرم را خیس ِ گریه می کند
و می رود!
امشب، اما
در ِ اتاق را بسته ام!
تمام پنجره ها را بسته ام!
حتا گوشهایم را به پنبه پوشانده ام،
تا صدای هیچ ساحره ای را نشنوم!
بگذار الهه ی شعر،
به سروقت ِ شاعران ِ‌دیگر ِ این دشت برود!
می می خواهم خودم برایت بنویسم!
می بینی؟ بی بی ِ دریا!
دیگر کارم به جوانب ِ جنون رسیده است!
می ترسم وقتی که - گوش ِ شیطان کر! -
از این هجرت ِ بی حدود برگردی،
دیگر نه شعری مانده باشد،
نه شاعری!
کم کم یاد گرفته ام به جای تو فکر کنم،
به جای تو دلواپس شوم،
حتا به جای تو بترسم!
چون همیشه کنار ِ منی!
کنارمی، اما...
صد داد از این «اما»!●